Marrakesz to Czerwone Miasto — założone około 1070 roku jako stolica dynastii Almorawidów i wciąż otoczone ochrowo-czerwonymi murami wzniesionymi w latach 20. XII wieku. Za nimi kryje się jeden z wielkich labiryntów świata: wpisana na listę UNESCO medyna pełna zadaszonych suków, ukrytych dziedzińców riadów i tysiąca lat berberyjskiego, arabskiego i andaluzyjskiego rzemiosła. To miasto najlepiej rozumie się, błądząc — a z samodzielną wycieczką audio w uszach każda brama, minaret i pochlapany barwnikami zaułek zaczyna opowiadać swoją historię, gdy tylko do niego dotrzesz, we własnym tempie.
Plac, jakiego nie ma nigdzie indziej
Wszystkie ścieżki medyny prędzej czy później wypływają na Dżemaa el-Fna, scenę pod gołym niebem, którą UNESCO uhonorowało w 2001 roku jako arcydzieło dziedzictwa niematerialnego. Za dnia plac buczy od wózków z sokiem pomarańczowym i artystek henny; po zachodzie słońca wybucha — muzycy gnawa, bajarze, akrobaci i dziesiątki dymiących straganów z jedzeniem. Audioprzewodnik po placu odsłania też jego dziwniejszą przeszłość, od placu parad Almorawidów po miejsce publicznej sprawiedliwości. Nad wszystkim góruje Kutubijja, XII-wieczny meczet Almohadów, którego minaret stał się wzorem dla wież od Sewilli po Rabat.
Pałace, grobowce i sekretne ogrody
Marrakesz nagradza tych, którzy ruszą dalej niż plac:
- Pałac Bahia — sen XIX-wiecznego wezyra: malowane cedrowe stropy i wyłożone kafelkami dziedzińce
- Grobowce Saadytów — złocone mauzolea złotego wieku XVI stulecia, zamurowane i zapomniane aż do 1917 roku
- Pałac El Badi — ogromna, zwieńczona bocianami ruina reprezentacyjnej budowli sułtana Ahmada al-Mansura, rozpoczętej w 1578 roku
- Ben Jusuf — tam, gdzie mozaiki zellige i rzeźbiony stiuk sięgają szczytu
Każde z tych miejsc ma własnego narracyjnego przewodnika, więc kamienie przemawiają nawet tam, gdzie brakuje tablic.
Błękitne ogrody i nowe miasto
Za murami zbudowana przez Francuzów dzielnica Gueliz prowadzi do Ogrodu Majorelle’a, kobaltowoniebieskiego botanicznego azylu malarza Jacques’a Majorelle’a, ocalonego później przez Yves’a Saint Laurenta — z muzeum YSL i kolekcją sztuki berberyjskiej tuż obok. Dodaj gaje oliwne i lustrzany basen wielowiekowych ogrodów Menara, a otrzymasz miasto, które w dziesięć minut spaceru przechodzi od natłoku wrażeń do błogiego spokoju.
Przyjedź na długi weekend, a wyjedziesz, planując kolejną podróż — Marrakesz to miasto, którego nigdy nie da się do końca zwiedzić.