Kanał Otaru

Ten przewodnik po kanale Otaru śledzi dziewięć lat, w których od 1914 roku robotnicy odzyskiwali ziemię z zatoki Otaru, oraz lata po 1923 roku, gdy barki zwane hashike przewoziły śledzie, węgiel i ryż między zakotwiczonymi statkami a kamiennymi magazynami wzdłuż tego brzegu. Śledzi rozkwit portu, zniknięcie śledzia i plan miasta, by do lat 60. XX wieku zasypać kanał i przekształcić go w drogę. Miejscowi mieszkańcy walczyli z tym planem przez ponad dekadę, spierając się o tę samą promenadę, dziś oświetloną sześćdziesięcioma trzema lampami gazowymi.