Grzebień Wiatru (Eduardo Chillida, 1976)

Ten przewodnik po Grzebieniu Wiatru w San Sebastián zaczyna się od problemu: w latach 70. rzeźbiarz Eduardo Chillida musiał opuścić trzy dziesięciotonowe stalowe pazury na ten skalisty cypel, a ambasada USA odmówiła mu helikoptera, o który prosił. Usłyszycie, jak inżynier Jose Maria Elosegui rozwiązał to prowizorycznym mostem szynowym dla wagoników górniczych wytaczanych ponad przypływem, oraz jak Chillida spędził jedenaście lat nad dziełem z architektem Luisem Peñą Ganchegui, który zaprojektował taras pod nim. Zwróćcie uwagę, jak ustawione są trzy pazury – dwa sięgają ku sobie, a jeden zwrócony jest ku otwartemu morzu.