Rodos

Średniowieczne miasto Rodos, od 1988 r. na liście światowego dziedzictwa UNESCO, nie jest skansenem — w obrębie murów wzniesionych przez joannitów w XIV wieku wciąż mieszka i pracuje około 6000 osób. Za bramami plącze się około 200 uliczek, niektóre bezimienne — i właśnie dlatego audioprzewodnik jest tu na wagę złota: pozwala zgubić się celowo i wciąż wiedzieć, na co się patrzy. Na brukowanej ulicy Rycerzy herby nad drzwiami znaczą zajazdy narodowych „języków” zakonu; u szczytu odpowiada Pałac Wielkich Mistrzów gotyckimi salami, mozaikami i blankami odrestaurowanymi za włoskich rządów. Nieopodal wielki gotycki szpital rycerzy mieści dziś Muzeum Archeologiczne z marmurową Afrodytą Rodyjską — a każdy przystanek ma własną historię, opowiadaną do ucha, gdy stoisz przed nim.

W porcie Mandraki brązowe jelenie stoją na kolumnach, na których legenda umieszcza stopy Kolosa — cudu starożytnego świata wzniesionego przez Charesa z Lindos. Dalej wzdłuż wschodniego wybrzeża bielone Lindos wspina się ku akropolowi na klifie, gdzie świątynia Ateny Lindii wieńczy skałę od około 300 r. p.n.e., a w dole lśni zatoka św. Pawła. Pomiędzy nimi leżą złoty piasek Tsambiki, turkusowe zatoczki zatoki Anthony'ego Quinna, rotunda z włoskich czasów przy źródłach Kallithea i zacienione ścieżki wzdłuż strumieni w Dolinie Motyli.

Jedna wyspa, trzy tysiąclecia: rycerze i sułtani, świątynie i plaże — wszystko na tyle blisko, by wysłuchać w jedną podróż.

Niezależnie od tego, czy masz popołudnie z postoju wycieczkowca, czy powolny wyspiarski tydzień, Rodos najlepiej odsłania się w tempie spaceru — historia po historii.