Düsseldorf

Altstadt nazywany jest „najdłuższym barem świata”, bo około 300 barów i restauracji tłoczy się na mniej niż pół kilometra kwadratowego. Pije się tu Altbier, miedziane piwo górnej fermentacji podawane w małej szklance Becher o pojemności 250 ml; kelner za każdą kolejkę stawia ołówkiem kreskę na twojej podkładce. Cztery gospody na Starym Mieście wciąż warzą je na miejscu. Uerige, z witrażami i przepastnymi salami, to jedna z najstarszych w mieście, a Füchschen to największy browar Altbieru w mieście. Między kuflami skręcona iglica bazyliki św. Lamberta wyznacza najstarszy zakątek miasta, a audioprzewodniki po domach browarniczych i bazylice wyjaśniają, jak nadrzeczne miasteczko targowe stało się stolicą Nadrenii Północnej-Westfalii.

Szeroka, obsadzona drzewami promenada biegnie wzdłuż rzeki poniżej Starego Miasta, a mieszkańcy przychodzą tu o zachodzie słońca. Idź nią na południe, a Wieża Reńska przejmie panoramę: 240 metrów wysokości, taras widokowy na 164,5 metra i restauracja piętro wyżej z widokiem na 360 stopni. Tuż dalej leży Medienhafen, dawny port, który stał się dzielnicą biznesową firm medialnych, modowych i finansowych. Jego sercem jest Neuer Zollhof Franka Gehry'ego, trzy nadrzeczne wieże, które zdają się pochylać i falować w różnych okładzinach. Audioprzewodniki śledzą tu przemianę portu z roboczych doków w wizytówkę architektury.

Königsallee, czyli po prostu „Kö”, to dwustronna aleja z kanałem pośrodku i pasem parku na każdym brzegu, obsadzona kawiarniami i designerskimi butikami. To luksusowa ulica handlowa Düsseldorfu, ale też jeden z jego najelegantszych spacerów. Na północnym końcu bulwar otwiera się na Hofgarten, centralny park miasta, który łączy dzielnicę handlową ze Starym Miastem i dzielnicą muzeów.

Artystyczne tradycje Düsseldorfu sięgają głęboko. Kunstsammlung Nordrhein-Westfalen dzieli się na dwa domy: K20, za polerowaną fasadą z czarnego kamienia, gromadzi dzieła XX wieku Kandinsky'ego, Matisse'a, Picassa i Klee obok sztuki amerykańskiej po 1945 roku, a K21 zajmuje XIX-wieczny budynek i pokazuje artystów międzynarodowych tworzących po 1980 roku. Museum Kunstpalast obejmuje okres od średniowiecza do współczesności, z niemieckimi ekspresjonistami, dziełami Rubensa i jedną z najlepszych kolekcji szkła w Europie. Kunstakademie Düsseldorf wykształciła Josepha Beuysa, Gerharda Richtera, Sigmara Polkego i Andreasa Gursky'ego, a jej audioprzewodnik wyjaśnia, dlaczego to właśnie to miasto, a nie Berlin, stało się szkołą powojennej sztuki niemieckiej.

W aglomeracji Düsseldorfu mieszka około 11 000 Japończyków – to największa taka społeczność w Niemczech, z ponad 6 000 obywateli Japonii w samym mieście. Little Tokyo skupia się wzdłuż Immermannstraße, gdzie bary z ramenem, księgarnie i sklepy spożywcze leżą kilka minut spacerem od dworca głównego. Związek widać też w parkach: Ogród Japoński w Nordparku otwarto w 1975 roku jako dar dla miasta i jest to jedno z najspokojniejszych miejsc w Düsseldorfie, by usiąść z audioprzewodnikiem.

Dwie wyprawy na obrzeża miasta sięgają najdalej w przeszłość. Schloss Benrath na południu to różowy barokowy pałac rozrywek, zbudowany w latach 1755–1770 dla elektora Karola Teodora przez jego architekta Nicolasa de Pigage'a, z parkiem łowieckim i dwoma muzeami w skrzydłach. Na północy Kaiserpfalz Kaiserswerth to ruiny cesarskiego pałacu, który cesarz Fryderyk Barbarossa ufortyfikował, by nadzorować ruch na Renie; wieś wokół niego, z własnymi nadrzecznymi gospodami, stała się częścią Düsseldorfu dopiero w 1929 roku.

Centrum można zwiedzić pieszo: Altstadt, Königsallee, Hofgarten i dzielnica muzeów leżą w odległości najwyżej piętnastu minut marszu od siebie. Wieża Reńska i Medienhafen to pół godziny spaceru nad rzeką ze Starego Miasta, a do Benrath i Kaiserswerth dojedziesz miejskimi liniami U-Bahn i S-Bahn.