Muzeum Violety Parry

Ten przewodnik po Muzeum Violety Parry w Santiago zaczyna się od cyrkowego namiotu z klepiskiem, który ludowa artystka rozbiła na wypożyczonej ziemi za ostatnim przystankiem autobusowym w 1965 roku, nazywając go pół żartem narodowym uniwersytetem folkloru, gdzie każdy mógł za darmo nauczyć się cueki i gry na gitarze. Śledzi codzienny znój prowadzenia tego namiotu samotnie, gotowanie, zamiatanie i występy bez personelu i bez linii autobusowej sięgającej błotnistej drogi na zewnątrz. Jej córka Carmen Luisa wspominała deszcz przeciekający przez płócienny dach i gołą ziemię pod nim.