Γέφυρα Ζοουχούν

Αυτός ο οδηγός για τη ξύλινη γέφυρα πάνω από τη Χλοερή Θάλασσα της λίμνης Λούγκου, στα σύνορα της περιοχής των Μοσούο κοντά στο Λιτζιάνγκ, εξηγεί το ζοουχούν, ή «περπατητό γάμο», ένα σύστημα χωρίς όρκους, χωρίς κοινό σπίτι, χωρίς σύζυγο. Παρακολουθεί πώς μια γυναίκα Μοσούο κρατά το δικό της σπίτι κάτω από τη στέγη της μητέρας της, προσκαλεί έναν άνδρα να την επισκέπτεται τη νύχτα, και πώς τα παιδιά, η περιουσία και το επώνυμο περνούν όλα από τη γυναικεία γραμμή, με επικεφαλής τη γιαγιά του νοικοκυριού. Αυτή η τριακοσίων μέτρων γέφυρα, ξαναχτισμένη σε ατσάλι μετά από φωτιά το δύο χιλιάδες δεκατρία, ήταν κάποτε η ημερήσια σκηνή όπου νέοι Μοσούο συναντιόνταν για να τραγουδήσουν, να χορέψουν και να αξιολογήσουν ο ένας τον άλλον πριν κανονιστεί κάποια νυχτερινή επίσκεψη. Διασχίστε τη νωρίς το βράδυ, όταν οι ντόπιοι εξακολουθούν να μαζεύονται κατά μήκος των κόκκινων κάγκελών της.